به گزارش پایگاه خبری تحلیلی «پیام راسک»به نقل از عصر هامون، ستاد بازسازی عتبات عالیات، این نهاد مردمی بهپاسخی ملموس از عشق دیرینه ایرانیان به اهلبیت(ع) تبدیل شده است؛ حرکتی که با فرماندهی معنوی شهید سلیمانی آغاز شد و امروز با دستهای هزاران نیکوکار، از سیستانوبلوچستان تا دیار عراق، آثاری ماندگار در حریم مقدس حسینی و علوی آفریده است.
رضا بختیاری، در گفتگویی تفصیلی، از شفافیت در جذب نذورات تا ثبت نام نیکان بر پشت کاشیهای حرم و از نقش مردم استان در بازسازی عتبات تا مأموریتهای اجتماعی ستاد در روزهای سخت گفت.
در ابتدا یک معرفی کلی از ستاد بازسازی عتبات عالیات، اهداف و ماموریتهای آن ارائه دهید؟
مجموعه ستاد بازسازی عتبات عالیات تقریباً امسال وارد بیستمین سال تشکیل خود در کشور شده است. این ستاد در این ۲۰ سال، خدمات ارزندهای در حوزه هماهنگی و رساندن نذورات مردم به عتبات مقدس، به ویژه کربلای معلی، داشته است.
این مجموعه با سه هدف و ماموریت اصلی تشکیل شد. فرماندهی اصلی و معمار این حرکت، از جانب شهید حاج قاسم سلیمانی انجام گرفت. ایشان در کنار همه مسئولیتهای نظامی و امنیتی، مسئولیت جدیِ معمار حرم و فرماندهی حرکت بازسازی را نیز عهدهدار بودند. خود ایشان نقل میکردند که حدود ۲۰ سال پیش وقتی وارد نجف شدند، شرایط بسیار بد بود.
حرم امیرالمومنین(ع) جای مناسبی برای زیارت نبود. خادم حرم تعریف میکرد که گاهی کمتر از تعداد انگشتان دست، زائر در حرم حضور داشتند. فضای بسیار سختی حاکم بود. شهید سلیمانی در همانجا تصمیم گرفتند پای کار بیایند. پس از گردش کار و اخذ مجوز، ستاد کمک به مردم عراق شکل گرفت که بعداً به ستاد بازسازی عتبات عالیات تغییر نام یافت.
ماموریتهای این ستاد در سه بخش کوتاهمدت، شامل تمیزکاری، نظافت و مرتبسازی اولیه صحنها، میانمدت شامل سنگکاری، لولهکشی، آبرسانی و مسائل زیرساختی اینچنینی و بلندمدت بحث توسعه بود که منجر به تشکیل ستاد توسعه عتبات عالیات شد.
یکی از ماموریتهای اصلی ستاد، بحث ساختوساز و رساندن نذورات است. رویه کار در این زمینه چگونه است؟
در کنار آن سه ماموریت زمانی، سه ماموریت محوری نیز برای ستاد تعیین شد. یک بخش، همان ساختوساز و رساندن نذورات مردم است. ما در ایران ستاد، پول جمعآوری نمیکنیم و نذورات مردم را میرسانیم. خیلی اوقات به خانه افراد میرویم و میبینیم آنها دنبال امینی میگردند تا نذرشان را برای ساختوساز برساند. ستاد، واسطه این کار شد.
یک سازماندهی جدی از روز اول ایجاد شد؛ تمام پول یا نذوراتی که جمع میشود، در ایران تبدیل به مصالح میشود. خرید سنگ، تجهیزات و هرچه مورد نیاز است، در ایران انجام میگیرد. تمامی مهندسی و نیروی کار نیز از ایران اعزام میشوند، البته با هماهنگی کامل ستاد بازسازی. نتیجه، یک طرح و نقشه بسیار ویژه و خارقالعاده در صحنهای عتبات شده که هنر و تمدن ایرانی را نشان میدهد. افرادی که برای ساختوساز میروند، با دل و جان کار میکنند. به عنوان نمونه، فقط از استان سیستان و بلوچستان، امسال تا امروز ۶ کاروان ۴۰ نفره راهی حرم شدهاند که هر کدام حدود یک ماه تا ۴۰ روز در آنجا مانده و خدمت کردهاند.
ماموریتهای دیگر ستاد چیست؟
ماموریت دوم، سازماندهی پیادهروی اربعین است. در این زمینه، سیستان و بلوچستان توفیق دارد هم میزبان زوار در خود استان باشد (مثلاً زوار کشور پاکستان) و هم در عراق خدماترسانی کند. ما ۱۴ موکب در عراق داریم که روزانه به هزاران نفر خدمات اسکان، تغذیه و غیره ارائه میدهند. همچنین در داخل استان سیستان و بلوچستان، بالغ بر ۵۰ موکب در مرزها و شهرهای مختلف، خدمترسان زوار هستند.
ماموریت سوم، ورود در بحرانها و حوادث است. این ستاد در حوادثی مانند سیل، زلزله و بلایای طبیعی نیز ورود کرده است. تاکنون بالغ بر ۱۵ روستا در سیستان و بلوچستان توسط این ستاد آبرسانی شده است. در حوزه خدمات اجتماعی، در بحث سیل و دیگر حوادث استان، هم پیگیر حضور استانهای دیگر برای کمک بودهایم و هم خود ستاد، موکبها و نیروهای مردمی را برای خدمترسانی در مناطق آسیبدیده سازماندهی کرده است.
این موکبها دولتی هستند یا مردمی؟
همه این موکبها مردمی هستند. مردم با عشق به امام حسین(ع) پای کار میآیند. ما برای هر موکب، بین ۵۰۰ تا ۷۰۰ نیروی انسانی و سایر ساختارها را در طول سال سازماندهی و هماهنگ میکنیم. مجوزها از سمت ما صادر میشود و کمکهای هماهنگی انجام میگیرد، اما محرک اصلی، مردم هستند. سازماندهی اربعین و ساماندهی مواکب، ذیل ستاد اربعین استان (با مدیریت استاندار) و در سطح کشور با مدیریت رئیسجمهور انجام میشود.
در زمینه شفافیت مالی، به ویژه در مورد نذورات مردمی، ستاد چه اقداماتی انجام داده است؟
یکی از نکات مهم همین بحث شفافیت است. وقتی فردی نذر میکند که مبلغی برای جای خاصی مثلاً گنبد حرم امیرالمؤمنین(ع) یا حضرت عباس(ع) هزینه شود، باید سازوکاری باشد که دقیقاً همانجا خرج شود. این دغدغه سالهای اول ما بود و چند سالی است که عملیاتی شده است.
اقدامات ما در این زمینه، تمام حسابهای ستاد را به یک حساب متمرکز کردیم و از وجود چندین حساب پراکنده یا حسابهای شخصی جلوگیری شده است. به هیچ وجه پول نقد دریافت نمیشود. تمام دریافتها از طریق دستگاههای کارتخوان رسمی و دارای کد رهگیری مشخص انجام میشود. برای هر مبلغ، فیش رسمی صادر میشود. حتی در خود دستگاه کارتخوان، مشخص میشود که این نذر مربوط به کدام پروژه خاص است و با یک کد مشخص، وجه به همان پروژه اختصاص مییابد.
هر سه ماه یکبار گزارش عمومی به دستگاههای نظارتی مرتبط ارائه میدهیم. همچنین گزارشهای سالانه و در جریان افتتاح پروژههای بزرگ (مثل صحن حضرت زهرا(س) با ۲۲۰ هزار متر مربع زیربنا، یا صحن حضرت رقیه(س) که تا پایان سال یا اوایل سال آینده افتتاح میشود) شفافیت هزینهها اعلام میشود. این اقدامات باعث جلوگیری از پراکندهکاری و بروز هرگونه شبهه شده است.
دلیل تأکید بر مشارکت مردمی چیست؟
این یک بحث بسیار مهم و جدی است. دغدغه ما این است که مردم در این کار خیر درگیر باشند. شعار و باور ما این است که عاقبتبخیری و خوشبختی خانوادهها در گره خوردن زندگیشان با سفره اباعبدالله الحسین(ع) است. این باب باید از مبالغ کوچک (مثلاً هزار تومان) تا مبالغ بسیار کلان (حتی هزار میلیارد تومان که برخی متبرعین میدهند) باز باشد.
جالب است بدانید با وجود اینکه سیستان و بلوچستان را استانی محروم میدانند، از ابتدای سال تاکنون بالغ بر ۱۰ میلیارد تومان فقط در این استان برای ساختوساز عتبات جمعآوری شده است. این رقم جدا از هزینههای چندین میلیاردی موکبهای اربعین است. واقعیت این است که هیچ بودجه دولتی در ساختار ستاد عتبات عالیات وجود ندارد. همه چیز مردمی است. حدود ۸۰ درصد هزینههای توسعه عتبات در کل کشور و عراق از همین مشارکتهای مردمی تأمین میشود. همانطور که شهید سلیمانی در دیداری فرمودند: «این کار یک عمل کوثرانه و صدقه جاریه است که ماندگاری دارد.»
در مورد برنامههای آینده و نقش سیستان و بلوچستان بفرمایید؟
سیستان و بلوچستان توفیق دارد که پشتیبان ساختوساز در سامرا باشد. آزادی و توسعه سامرا از دغدغههای شهید سلیمانی بود. یکی از آرزوهای من این است که سامرا از غربت درآید.
در کنار این، اتمام صحن حضرت رقیه(س) یک پروژه مهم است. این صحن بزرگ که به حرم حضرت اباعبدالله(ع) متصل میشود، ظرفیت زیارت را چندین برابر میکند. برای تکمیل سقف این صحن، ۱۴ سردر نیاز است. خواهران سیستان و بلوچستانی مسئولیت ساخت سه سردر را به عهده گرفتهاند. آنها قول دادهاند پای کار باشند و اکنون عملیات اجرایی این سه سردر با همت آنان در حال انجام است. این یک مشارکت و افتخار بزرگ برای مردم این استان است.
در مورد برنامههای آتی، به ویژه در سامرا، بیشتر توضیح میدهید؟
در خصوص سامرا، ما امسال توفیق داشتیم یک پویش بسیار ویژه به نام پویش کاشی حرم را سازماندهی کنیم. در این پویش، بالای ۱۰ هزار نفر شرکت کردند. این یک اتفاق خاص است؛ هر فرد میتواند پشت یک کاشی که در حرم نصب میشود، نام خود، عزیزانش، یا هر کس که در ذهن دارد را بنویسد تا برای همیشه در آن مکان مقدس ثبت شود. جالب اینجاست که گاهی وقتی کاشیهای قدیمی ۲۰۰ یا ۳۰۰ ساله را تعویض میکنیم، پشت آنها نام افرادی را میبینیم که قرنها در آن مکان ماندگار شدهاند. این کار، یک سرمایهگذاری معنوی برای آینده و آیندگان است؛ حتی وقتی ما نیستیم، ناممان در جوار اهلبیت(ع) باقی میماند و از دعای خیر زائران بهرهمند میشود.
به عنوان یک خدمتگزار مردم مومن و ولایتمدار سیستان و بلوچستان، میخواهم نکته کوتاهی را عرض کنم. در این مسیر خدمت، احساس میکنم که ما کوچکتر از آنیم که بخواهیم سخنی بگوییم، اما واقعیت این است که فرصتهای نیکوکاری محدود هستند. مثلاً صحن حضرت زهرا(س) با آن همه عظمت و پس از ۱۰-۱۲ سال کار، اکنون به پایان رسیده و باب مشارکت در آن بسته شده است.
پس میخواهم تأکید کنم که همه از فرصتهای موجود استفاده کنند. عاقبتبخیری در گره خوردن زندگیمان با سفره اهلبیت(ع) است. آن احساس ویژه در محرم و اربعین، آن شبها و روزهایی که دلمان با اباعبدالله(ع) گره میخورد و ایشان گرهگشای زندگی ما و خانوادهمان میشوند – از حضرت علیاصغر(ع) ششماهه تا خود حضرت اباعبدالله(ع) – لحظهبهلحظهای است که باید قدر دانست. ایران، به تعبیری حرم است؛ جمله عجیب و عمیقی است.
این فرصتها ممکن است هر لحظه به پایان برسد. بیایید همه دست به دست هم دهیم، تلاش کنیم، کمک کنیم تا کارها با کیفیت و سرعت به پایان برسد و خود را به این قطار پربرکت و این مسیر معنوی متصل کنیم که قطعاً عاقبتبخیری در پی دارد.
انتهای خبر/
